16 listopada mija 36 lat od amerykańskiej premiery filmu „Kevin sam w domu”. Kultowa komedia z Macaulayem Culkinem od ponad trzech dekad kojarzy się ze świętami Bożego Narodzenia i zaśnieżonymi ulicami amerykańskich przedmieść. Niewielu widzów wie jednak, jak dużym wyzwaniem było przygotowanie zimowej scenerii. Ekipa filmowa musiała zastosować nietypowe rozwiązania, choć podczas zdjęć nie brakowało prawdziwego śniegu.
Prawdziwy śnieg okazał się problemem. Z planu usunięto setki ton
Zdjęcia do filmu „Kevin sam w domu” rozpoczęły się 14 lutego 1990 roku w rejonie Chicago. Produkcja odbywała się między innymi na przedmieściach miasta, gdzie zimowa pogoda początkowo wydawała się sprzyjać realizacji świątecznej historii. Szybko okazało się jednak, że naturalne opady mogą utrudnić zachowanie spójnego wyglądu kolejnych scen.
Już na początku zdjęć okolice Chicago nawiedziła intensywna śnieżyca. Operator Julio Macat wspominał po latach, że podczas kręcenia jednej z pierwszych sekwencji śnieg zasypał rozłożone wcześniej przewody filmowe. Warunki były na tyle trudne, że część sprzętu trzeba było pozostawić na miejscu.
Problem nie ograniczał się do intensywnych opadów. Podczas siedmiotygodniowego okresu pracy w plenerach temperatura wielokrotnie się zmieniała. Śnieg raz zalegał na ulicach i posesjach, a innym razem topniał. Dla filmowców oznaczało to konieczność odtwarzania niemal identycznych warunków podczas zdjęć realizowanych w różnych terminach.
Według dokumentacji American Film Institute, opartej na materiałach produkcyjnych przechowywanych w zbiorach Amerykańskiej Akademii Filmowej, ekipa musiała usunąć 375 ton naturalnego śniegu. Za przygotowanie odpowiedniej scenerii odpowiadał między innymi Bill Purcell, nadzorujący efekty specjalne.
Setki ton rozdrobnionego lodu, płatki ziemniaczane i specjalna piana
Zastąpienie naturalnej pokrywy śnieżnej wymagało zastosowania kilku różnych materiałów. W dokumentacji American Film Institute wskazano, że na potrzeby produkcji wykorzystano 360 ton rozdrobnionego lodu, 6250 jardów specjalnych mat imitujących śnieg oraz 11 tysięcy galonów piany stosowanej na lotniskowych pasach startowych. Ta ostatnia ilość odpowiada ponad 41 tysiącom litrów.
Do przygotowania zimowych dekoracji zużyto również 6 tysięcy funtów płatków ziemniaczanych, czyli około 2,7 tony, oraz tysiąc funtów drobnych włókien, co odpowiada około 450 kilogramom. Wykorzystywano także sztuczny śnieg wykonany z poliuretanu.
Każdy z tych materiałów pełnił określoną funkcję. Julio Macat w wywiadzie udzielonym w 2020 roku wyjaśniał, że rozdrobniony lód przygotowywano przy użyciu maszyny przypominającej rębak do drewna. Urządzenie rozbijało większe bryły lodu na niewielkie kawałki, które na ekranie przypominały śnieg.
W scenach plenerowych pokruszony lód stosowano przede wszystkim na pierwszym planie. W dalszych częściach kadru wykorzystywano natomiast płatki ziemniaczane, które można było rozprowadzać za pomocą urządzeń nadmuchowych. Dzięki temu powstawała imitacja śnieżnej pokrywy oraz padającego śniegu.
Nie wszystkie rozwiązania sprawdzały się jednak równie dobrze. Macat wspominał, że wykorzystywana przez ekipę piana przy silniejszych podmuchach chicagowskiego wiatru tworzyła widoczne w kadrze bańki. Zamiast naturalnie wyglądających płatków śniegu pojawiały się efekty, których filmowcy nie zamierzali pokazywać.
Archiwalne fotografie z realizacji filmu potwierdzają skalę przygotowań. Na jednym ze zdjęć wykonanych przez Johna Abendshiena, ówczesnego właściciela domu wykorzystanego w produkcji, widać członków ekipy rozsypujących płatki ziemniaczane wokół budynku. Fotografia została opublikowana między innymi przez Winnetka Historical Society.
Słynny dom Kevina naprawdę istnieje. Wnętrza odtworzono w szkolnej hali sportowej
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w filmie jest dom rodziny McCallisterów. Budynek znajduje się przy 671 Lincoln Avenue w miejscowości Winnetka, na północnych przedmieściach Chicago. Podczas realizacji produkcji należał do Johna i Cynthii Abendshienów.
Chociaż na ekranie widzowie oglądają prawdziwą rezydencję, znaczną część scen rozgrywających się wewnątrz domu nakręcono na specjalnie przygotowanych planach zdjęciowych. Scenografię poszczególnych pomieszczeń zbudowano w hali sportowej dawnej szkoły New Trier West High School w Northfield.
Szkolne pomieszczenia wykorzystano również do przygotowania innych dekoracji. W hali powstała rekonstrukcja wnętrza samolotu Boeing 747, natomiast scenografię zalanej piwnicy domu McCallisterów zbudowano w szkolnym basenie.
Zdjęcia realizowano także na lotnisku O’Hare w Chicago. Filmowcy pracowali tam przez cztery dni, po 16 godzin dziennie. Lotnisko występowało na ekranie zarówno jako samo O’Hare, jak i paryski port Orly. Inne sceny powstały między innymi w okolicach Hubbard Woods, gdzie na potrzeby filmu przygotowano lodowisko.
„Kevin sam w domu” został wyreżyserowany przez Chrisa Columbusa na podstawie scenariusza Johna Hughesa. Główne role zagrali Macaulay Culkin, Joe Pesci i Daniel Stern. Muzykę skomponował John Williams.
Budżet produkcji wyniósł około 18,2 miliona dolarów. Film okazał się ogromnym sukcesem finansowym, osiągając ponad 285 milionów dolarów wpływów w kinach Stanów Zjednoczonych i Kanady. Łączne światowe wpływy przekroczyły 477 milionów dolarów.
Produkcja przez 12 kolejnych weekendów utrzymywała się na pierwszym miejscu północnoamerykańskiego zestawienia box office. Otrzymała również dwie nominacje do Oscara: za najlepszą muzykę oryginalną oraz za piosenkę „Somewhere in My Memory”.